Tytuł: Snuć miłość...
Autor: Mickiewicz Adam
Tagi: miłość, miłość, miłość, strach, radość
Epoka:
Snuć miłość, jak jedwabnik nić wnętrzem swym snuje,
Lać ją z serca, jak źródło wodę z wnętrza leje,
Rozwijać ją jak złotą blachę, gdy się kuje
Z ziarna złotego, puszczać ją w głąb, jak nurtuje
Źródło pod ziemią, -- w górę wiać nią, jak wiatr wieje,
Po ziemi ją rozsypać, jak się zboże sieje,
Ludziom piastować, jako matka swych piastuje.
Stąd będzie naprzód moc twa, jak moc przyrodzenia,
A potem będzie moc twa, jako moc żywiołów,
A potem będzie moc twa, jako moc krzewienia,
Potem jak ludzi, potem jako moc aniołów,
A w końcu będzie jako moc Stwórcy stworzenia.
Losowe utwory:
Kiedy mnie nie doceniasz,
Nie przytulasz i nie kochasz
Im bardziej pragnę tym bardziej uciekam dogoń mnie schwyt... Więcej
Broń mnie przed sobą samym - maszże dość potęgi; Są chwile,... Więcej
Korzystając z badań i analiz współczesnej metafizyki bez... Więcej
A kiedy już mnie nie będzie I usłyszysz mój szept Kiedy le... Więcej
