Tytuł: Ballada o wiecznym cudzie

Autor: Jacob Max
Tagi: bóg, cud, wiara
Epoka:

To że jest Bóg, to nie do wiary, I to przejście do nas, ludzi stworzonych, do nas od 2000 lat, To nie do wiary, Że zwierzę żyje i że roślina żyje, Że Bóg nie umiera, to nie do wiary, I klatka próżni, Którą się stanie kość. Tutaj przerywam, bo nie mogę Wznieść się do duszy. Ach, nie mogę... To nie do wiary. Ta chwila próżni! I Bóg powróci. Można to nazwać, jak to zechce, Agonią, próżnią, kryzysem, Przemianą, śmiercią - to nie do wiary - Zaskakujące życie! Straszliwe zaprzeczenie Boga, Gdy mój duch, moja próżnia woła: Boże, Boże jedyny! To nie do wiary. Przywołuję geniusze czterech punktów przestrzeni, Pomóżcie mi, kapłani czarodzieje. Przywołuję białą żmiję mgławicy, ja - czarodziej. Niech przyjdzie olbrzym, który ma dziewięć matek, I uczyni trzy próby, aby spętać wilka na wybrzeżach świata. To zaskakujące, że Bóg ma czoło, usta, ma grotę, matkę! Jest siedem grot i cztery wiązanki, Biała żmija mgławicy I cztery żywe gęsi, aby czcić mój obłęd, To nie do wiary, To że jest Bóg, to nie do wiary!

Losowe utwory:

Tyle płaczu , tyle myśli
Wszystko już nieważne jest
Bo... Więcej

- Spocznij najdroższa, niech cię posmakuję...
Niech pozna... Więcej

Mówią, by żyć chwilą, ale czym jest chwila?
Nie jest miło... Więcej

Pragnienie miłości


Miłość mym ciałem owładnełaWięcej

Moje ciało, cierpliwe wpierw, teraz już cierpi Z powodu wsp... Więcej