Tytuł: Iłłakowiczówna Kazimiera

Autor: Poezja polska
Tagi:
Epoka:

Iłłakowiczówna Kazimiera (1892-1983), polska poetka, prozaiczka i tłumaczka. Początkowo wykształcenie domowe, 1908-1909 studia w Oxfordzie w kolegium dla cudzoziemców. 1910-1914 studiowała filologię polską i angielską w Uniwersytecie Jagiellońskim. 1915-1917 sanitariuszka w armii rosyjskiej. Od 1918 pracownica MSZ, a od 1926 w Ministerstwie Spraw Wojskowych, m.in. sekretarka J. Piłsudskiego, od 1936 znów w MSZ. 1939 ewakuowana do Rumunii, w czasie wojny przebywała głównie w Siedmiogrodzie. 1947 wróciła do kraju i zamieszkała w Poznaniu. Debiutowała jako poetka w prasie 1905. 1911 pierwszy tomik Ikarowe loty, następnie m.in.: Kolędy polskiej biedy, Trzy struny (1917), Śmierć Feniksa (1922), Płaczący ptak (1927), Popiół i perły (1930), Ballady bohaterskie (1936), Poezje 1940-1954 (1954), Lekkomyślne serce (1959), Szeptem (1966). Łączyła tradycję romantyczną z modernizmem i model poezji Skamandrytów z nowatorstwem formy. Nawiązywała do ludowo-baśniowej fantastyki. Także tom prozy poetyckiej Z rozbitego fotoplastikonu (1957), szkice i wspomnienia Niewczesne wynurzenia (1958) oraz Trazymeński zając (1968), Rzeczy sceniczne (1969). Przekłady z prozy i poezji, m.in. J.W. Goethego, F. Schillera, L. Tołstoja. Wybory wierszy, jak: Wiersze wybrane 1912-1947, Wybór wierszy (1956), Poezje wybrane (1968), Liście i posągi (1968), Odejście w tło (1976), Sługi nieużyteczne (1977).

Losowe utwory:

Niestety znów zagubiłam się ,zgubiłam drogę Tysiące chłopak... Więcej

Raz rankiem na łące przygrzewało mocno słońce wyszedł sob... Więcej

Słońce miłości
ogrzeje twoją duszę
zakwitną wiśnie
... Więcej

Ona już śpi jest syta będzie trawiła własną wszędobylskoś... Więcej

Popadam w nostalgię
Tak głęboką jak studnia bez dna
-T... Więcej